ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΙΑΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

2 Δεκεμβρίου 2020 / Δήμητρα Αναστασιάδου

Η κατάσταση που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρη για όλους μας. Τόσο για τους εκπαιδευτικούς, όσο και για τα παιδιά. Οι γονείς από την άλλη καλούνται να στέκονται δίπλα στα παιδιά τους ως «γραμματείς», προκειμένου να λύσουν τυχόν τεχνικά προβλήματα. Το φαινόμενο αυτό εντοπίζεται κατά κόρον στις μικρές τάξεις, που η λεκτική καθοδήγηση του δασκάλου, δεν επαρκεί για να λύσει τις δυσκολίες που προκύπτουν.

Και πάμε τώρα στο καίριο ερώτημα που βασανίζει τους γονείς- τεχνικούς υποστήριξης- προσωπικούς δασκάλους των παιδιών τους. Είναι αυτό αρκετό για να μάθει το παιδί μου να διαβάζει και να γράφει; (το ερώτημα αφορά τις μικρές τάξεις και κυρίως την πρώτη δημοτικού). Η απάντηση είναι δυστυχώς αρνητική. Πώς μπορεί το παιδί να αφομοιώσει καθημερινά, όσα βιώνει στην κανονική τάξη;  Το μάθημα λαμβάνεται με όλες τις αισθήσεις (οπτικά, ακουστικά, κιναισθητικά).  Αυτό συνεπάγεται ότι χάνουμε την αλληλεπίδραση της δασκάλας με τους μαθητές, τις ευκαιρίες συμμετοχής και κυρίως της διόρθωσης. Διότι η δασκάλα είναι εκπαιδευμένη να διορθώνει με το σωστό τρόπο τα λάθη των παιδιών και να εστιάσει στις αδυναμίες τους.  Ένας γονέας όμως; Έχει τις γνώσεις; Έχει την αντοχή; Έχει τον χρόνο;

Ας παρουσιάσω λοιπόν από την πλευρά της ειδικής παιδαγωγού, τη βιώνουμε μέσα στην τάξη (γνωστικά) και τι χάνουμε με την τηλεκπαίδευση. Γράφουμε την ορθογραφία όλοι μαζί, άρα τι πετυχαίνουμε; Την ταχύτητα και την ομαδικότητα. Κάνουμε ανάγνωση ο καθένας με τη σειρά που θα πει η δασκάλα. Κερδίζουμε την βελτίωση της προσοχής μας μέσα στο κείμενο. Λύνουμε ασκήσεις Γλώσσας και Μαθηματικών. Εκεί  επιτυγχάνεται η εκμαίευση των γνώσεων, η διόρθωση και η κατανόηση νέων εννοιών. Επίσης η έννοια του λάθους αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη διαδικασία της μάθησης. Από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Η δασκάλα είναι εκεί να μας εξηγήσει για ποιο λόγο είναι το σκεπτικό μας λάθος και θα μας βοηθήσει να βρούμε το σωστό μονοπάτι προς την επίλυση.

Πάμε στην τηλεκπαίδευση. Η δασκάλα αναγκάζεται χωρίς να έχει τον πίνακα και τους μαθητές μπροστά της να μιλάει , με κλειστή κάμερα λόγω προβλημάτων του δικτύου και αντίστοιχα να αντιμετωπίζει τεχνικές δυσλειτουργίες, για να κάνει διαμοιρασμό οθόνης. Άρα, λειτουργεί μόνο η ακουστική οδός, για να λάβουμε και να επεξεργαστούμε πληροφορίες. Τα παιδιά δεν έχουν όσο χρόνο χρειάζονται για να δομήσουν μία απάντηση, καθώς το μάθημα πρέπει να γίνεται συμπτυγμένο με διαφορετικές, από την πραγματικότητα ταχύτητες.

Δεν θα εστιάσω στο πόσο πλήττονται τα παιδιά στον τομέα της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, της τήρησης των κανόνων και των τρόπων που κατακτούν καθημερινά στο σχολείο. Το άρθρο δεν θα ΄χε τελειωμό. Θα μιλήσω όμως και γι αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες και με την τηλεκπαίδευση έχασαν κάθε επαφή με τη ροή του μαθήματος. Ναι, αυτά τα παιδιά που θέλουν τον χρόνο τους για να ανταπεξέλθουν και δυσκολεύονται στην ανάγνωση τη γραφή την επίλυση προβλημάτων και  στη συγκέντρωση, χάνουν βασικά ας τα πούμε «επεισόδια των γνώσεων» , με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συμβαδίσουν με το τμήμα.

Και όταν γυρίσουμε στην κανονικότητα και τα μόνα παιδιά που θα έχουν συμβαδίσει, θα είναι τα αστέρια της τάξης, θα έχουμε μία τάξη τριών ταχυτήτων. Τα αστεράκια, που ακόμη και στα διαδικτυακά ανταποκρίθηκαν άψογα, τα παιδιά που είχαν κάποια κενά και προσπαθούν να φτάσουν τους άλλους- όσο μπορούν -και αυτά τα παιδιά, που έχασαν τελείως την μπάλα και τα κενά τους γιγαντώθηκαν.

Συνοψίζοντας  και καταγράφοντας κυρίως τα δεδομένα μέσω  προσωπικής εμπειρίας και όχι μέσω κάποιας έρευνας, αυτό που θα έλεγα θα ήταν ότι, η τηλεκπαίδευση, ναι καλώς έγινε δεδομένων των συνθηκών και το τονίζω αυτό, φοβούμενη τον ιό και την εξάπλωση του. Καταφέραμε τουλάχιστον να μην χάσουμε τη στοιχειώδη επαφή με τους φίλους μας , τη δασκάλα, την εκπαιδευτική διαδικασία. Έστω και με αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, οι συνέπειες θα φανούν κατά την επιστροφή μας στην τάξη και με το πέρασμα των χρόνων που τα μαθησιακά κενά που θα έχουν δημιουργηθεί.