Βιώνοντας την Αναπηρία μέσα από τα μάτια των γονέων.

22 Φεβρουαρίου 2020 / Δήμητρα Αναστασιάδου

Και όταν σβήνει το φως της δουλειάς, έχουμε σχολάσει από το σχολείο, έχουμε φύγει από το γραφείο, μπορεί και να έχουμε βγει για χαλαρό ποτό και να συζητάμε πώς ήταν η μέρα μας, αν ήταν εύκολη ή δύσκολη, τι ατάκα είπε ο μαθητής μας και γελάσαμε. Ακόμη θέμα συζήτησης αποτελεί η πρόοδος του ή  ο λόγος που παλινδρομεί και μας ανησυχεί. κάποια στιγμή όμως η συζήτηση αυτή λαμβάνει τέλος.

Τι γίνεται όμως πίσω από την πόρτα της οικογένειας του ατόμου με Αναπηρία; Οι συζητήσεις και τα άγχοι δεν σταματούν. Τι γίνεται στο σχολείο; Το προσέχουν το παιδί μου, όσο θα έπρεπε; του φέρονται καλά; Τι θα γίνει το παιδί μου άμα φύγω από τη ζωή; Έχουν χαλάσει τα δόντια του και για να κάνουμε ένα απλό σφράγισμα θα χρειαστούμε ολική αναισθησία; Δεν κοιμόμαστε τα βράδια εδώ και 4 χρόνια. Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε κάποια φαρμακευτική αγωγή; Τώρα που βάρυνε και γέρασα κι εγώ πως θα το σηκώνω από το αμαξίδιο; Θα μιλήσει ποτέ; Μεγάλωσε πια και δεν μπορώ να χειριστώ την σωματική του δύναμη. Μετά το δημοτικό ποια δομή θα ακολουθήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάνει εκρήξεις θυμού εφόσον δεν έχει κάτι παθολογικό και δεν έχει αλλάξει τίποτα στο πρόγραμμα του.

Τόσα ερωτήματα, τόσα άγχη , τόσα χρήματα σε άτομα και ειδικούς με στόχο την εκπαίδευση ακόμη και τη διασκέδαση, τόσα δρομολόγια σε κέντρα θεραπειών , τόσες ελπίδες που ματαιώθηκαν μία, μία και τόσα δάκρυα μέχρι την αποδοχή.

Όταν λοιπόν εμείς οι δάσκαλοι-εκπαιδευτικοί-θεραπευτές-γιατροί αρχίζουμε να δουλεύουμε με οικογένειες παιδιών με Αναπηρία τα έχουμε σκεφτεί όλα αυτά;

Το θεωρητικό υπόβαθρο αδιαμφισβήτητα, το λαμβάνουμε από το Πανεπιστήμιο , τα βιβλία και τα σεμινάρια. Την ενσυναίσθηση όμως τη βιώνεις μόνο αν έρθεις σε επαφή με τις οικογένειες αυτές. Όταν αφουγκραστείς τους προβληματισμούς τους και ψάχνεις να βρεις λύσεις. Όταν προσπαθείς να βοηθήσεις γονέα να φτάσει από τη διάγνωση  στην αποδοχή και να πολεμάς κάθε μέρα να κατακτήσεις το πιο απλό.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σχολείο από το να μπαίνεις στο σπίτι ενός ατόμου με Αναπηρία και να διδάσκεσαι από τους γονείς του παιδιού.  Πριν γίνεις εκπαιδευτικός-θεραπευτής ή ασχοληθείς με οποιοδήποτε τρόπο με την Ειδική Αγωγή, να θυμάσαι να είσαι άνθρωπος, γιατί μην ξεχνάς απέναντι σου δεν έχεις μόνο το παιδί , αλλά ένα ολοκληρο σύστημα που καλείσαι με σεβασμό να διαχειριστείς.

Με πολλή αγάπη και σεβασμό στις οικογένειες που συνεργαζόμαστε!